„Wdzięczność wychodzi poza „moje” i „twoje” i dotyka prawdy, że całe życie jest czystym darem.”

Henri J. M. Nouwen

Tradycja wicia wieńców dożynkowych to długa tradycja. Wieniec naszego stowarzyszenia jest dziękczynieniem Bogu przez ręce Niepokalanej za szczęśliwy przebieg prac żniwnych i obfitość plonów. Od wieków Markowianie w swojej ciężkiej pracy polecali się Bożej opiece.
Wieniec jest wykonany z kłosów oraz nasion zbóż i roślin oleistych. Na podstawie wieńca ułożone zostały pszeniczne kłosy. Na nich ustawiono pień drzewa, do którego przymocowana jest szafkowa kapliczka z figurką Niepokalanej. Przed kapliczką znajduje się kosz z kłosów zbóż, a w nim kwiatowy bukiet. Wokół kapliczki stoją snopki zbóż z wplecionymi makami, bławatami i rumianami. Podstawę wieńca okala wianek z kłosów żyta, kwiatów i owoców jarzębiny. Wieniec wykonywali : Renata Balawejder, Teresa i Stanisław Czadowie, Maria Niemczak, Bożena Szajer i Dorota Szpytma.
Wieniec poświęcony został podczas uroczystej Mszy dożynkowej  w markowskim kościele. Wieńczarzami byli:  Urszula i Wojciech Flejszarowie, Justyna i Grzegorz Olbrychtowie, Agnieszka i Józef Rejzerowie oraz Jowita i Wacław Szpytmowie.